Nieinwazyjna wentylacja z dodatnim ciśnieniem w przypadku niewydolności oddechowej po ekstubacji ad 5

Łącznie 980 pacjentów, którzy zostali ekstubutowani elektrycznie po otrzymaniu wentylacji przez ponad 48 godzin, zostało włączonych do grupy ryzyka. Niewydolność oddechowa rozwinęła się w ciągu 48 godzin po ekstubacji w 244 z nich (25%, przedział ufności 95%, 22 do 28%). Dwudziestu trzech pacjentów (z których czterech zmarło na oddziale intensywnej terapii) nie zostało poddanych randomizacji, ponieważ ich stan kliniczny wymagał pilnej reaktywacji. W związku z tym 221 pacjentów zostało losowo przydzielonych do grupy badanej – 114, aby otrzymać nieinwazyjną wentylację, a 107 – standardową terapię medyczną (ryc. 1). Grupy nie różniły się istotnie w punkcie wyjściowym, w momencie ekstubacji lub w czasie randomizacji (Tabela 1, Tabela 2 i Tabela 3). Główny wynik
Śmiertelność ze wszystkich przyczyn na oddziale intensywnej opieki była wyższa w grupie nieinwazyjnej wentylacji niż w grupie standardowej: zmarło 28 pacjentów z nieinwazyjną wentylacją (25%, przedział ufności 95%, 17 do 34%), w porównaniu z 15 osobami przypisanymi do standardowej terapii medycznej (14 procent, 95 procent przedziału ufności, 8 do 23 procent, P = 0,048). Bezwzględna różnica w śmiertelności wyniosła zatem 11 punktów procentowych (95-procentowy przedział ufności, 0 do 21 punktów procentowych). Różnica ta odpowiada względnemu ryzyku zgonu z wszystkich przyczyn 1,78 (przedział ufności 95%, od 1,03 do 3,20) oraz liczba potrzebna do uszkodzenia 9 (przedział ufności 95%, 4,5 do 100) związana z nieinwazyjną wentylacją.
Ta różnica wynikała z różnic w częstości zgonów wśród pacjentów, którzy wymagali reintubacji. Spośród 55 pacjentów w grupie nieinwazyjnej wentylacji, którzy wymagali reintubacji, 21 zmarło (38 procent, przedział ufności 95 procent, 26 do 52 procent); w porównaniu, 11 z 51 pacjentów w standardowej grupie, którzy wymagali reaktywacji zmarło (22 procent, 95 procent przedziału ufności, 12 do 36 procent, P = 0,06).
Drugorzędne wyniki
Tabela 4. Tabela 4. Przyczyny reedubacji, jak określono w wytycznych protokołu, według grupy analitycznej. Nie było różnicy w częstości reinkubacji między obiema grupami: reaktywacja była konieczna u 55 pacjentów przypisanych do nieinwazyjnej wentylacji (48 procent, 95 procent przedziału ufności, 38 do 57 procent) i 51 osób przypisanych do standardowej terapii medycznej ( 48 procent, przedział ufności 95 procent, od 39 do 58 procent). Przyczyny reintubacji były podobne w obu grupach (Tabela 4). Jednak przerwa pomiędzy rozwojem niewydolności oddechowej a reaktywacją była istotnie dłuższa w grupie nieinwazyjnej wentylacji (mediana, 12 godzin, zakres międzykwartylowy, 2 godziny 10 minut do 28 godzin) niż w grupie leczonej standardowo (mediana, 2 godziny 30 minut, zakres międzykwartylowy, 45 minut do 16 godzin 30 minut, P = 0,02).
W analizie post hoc 23 pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc, którzy byli włączeni do badania, zaobserwowaliśmy, że wskaźnik reaktywacji był niższy wśród osób, które zostały przypisane do wentylacji nieinwazyjnej (7 z 14 [50 procent]) niż wśród tych, którzy zostali przydzieleni do standardowej terapii (6 z 9 [67 procent], P = 0,67), ale próba była zbyt mała, abyśmy mogli wyciągnąć sensowne wnioski na temat tej podgrupy
[hasła pokrewne: worek oponowy kręgosłupa, disulfiram, chloramfenikol ]
[hasła pokrewne: wole guzowate tarczycy, worek oponowy kręgosłupa, wypuklina krążka międzykręgowego leczenie ]