Pneumocystis Zapalenie płuc ad

Rentgenowska radiografia klatki piersiowej u 68-letniego pacjenta z zapaleniem płuc wywołanym przez zapalenie płuc, które rozwinęło się jako następstwo długotrwałej terapii kortykosteroidami w neuropatii zapalnej. Mieszane nacieki pęcherzykowe i śródmiąższowe są bardziej widoczne po prawej stronie niż po lewej stronie. Typowymi cechami radiologicznymi zapalenia płuc typu pneumocystis są obustronne śródmiąższowe nacieki śródmiąższowe, które stają się coraz bardziej jednorodne i rozpraszają się wraz z postępem choroby (ryc. 1) .14 Mniej powszechne odkrycia obejmują pojedyncze lub wielokrotne guzki, nacieki górnych płatów u pacjentów otrzymujących aerozolu pentamidynę, pneumatocele i odma opłucnowa . Wysięk opłucnowy i limfadenopatia klatki piersiowej są rzadkie. Gdy wyniki radiografii klatki piersiowej są prawidłowe, tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości, która jest bardziej czuła niż radiografia klatki piersiowej, może ujawnić rozległe osłabienie szkła nazębnego lub zmiany torbielowate.15
Rozpoznanie zakażenia Pneumocystis
Rysunek 2. Rysunek 2. Wykrywanie postaci Pneumocystis przy użyciu różnych plam. Panel A przedstawia typowe formy torbieli płucnych w próbce z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego barwionej metoaminą Gomori (x 100). Widoczne są grube ściany torbieli i niektóre cnoty wewnątrz ciała. Barwienie Wright-Giemsa można stosować do szybkiej identyfikacji troficznych form organizmów w pienistych wydzielinach, jak pokazano w Tablicy B (strzałki), w płynie do płukania oskrzelowo-pęcherzykowego lub w indukowanej plwocinie, ale zwykle wymaga dużego obciążenia organizmu i wiedzy specjalistycznej w interpretacji (× 100). Calcofluor white jest grzybowym cystą ścienną, którą można wykorzystać do szybkiego potwierdzenia obecności torbieli, jak pokazano w Tablicy C (× 400). Barwienie immunofluorescencyjne, przedstawione w Tablicy D, może wyczulić i specyficznie zidentyfikować zarówno troficzne formy pneumocystis (groty strzałek), jak i cysty (strzałki) (× 400).
Zapalenie płuc wywołane przez pneumocystis może być trudne do zdiagnozowania ze względu na niespecyficzne objawy i objawy, stosowanie leków profilaktycznych w leczeniu pacjentów zakażonych HIV i jednoczesne zakażenie wieloma organizmami (takimi jak wirus cytomegalii) u gospodarza z obniżoną odpornością. Rozpoznanie pneumocystycznego zapalenia płuc wymaga zatem badania mikroskopowego, aby zidentyfikować pneumocystis z istotnego klinicznie źródła, takiego jak próbki plwociny, płynu oskrzelowo-pęcherzykowego lub tkanki płucnej, ponieważ pneumocystis nie może być hodowany (ryc. 2) .16
Indukcja plwociny z hipertoniczną solą fizjologiczną ma wydajność diagnostyczną od 50 do 90 procent i powinna być wstępną procedurą stosowaną do diagnozy zapalenia płuc wywołanego przez pneumocystis, szczególnie u pacjentów z AIDS.17 Jeśli początkowa próbka indukowanej plwociny jest negatywna dla pneumocystisu, wówczas bronchoskopia z płukaniem oskrzelowo-pęcherzykowym powinno być wykonane. Transgloboskopowa lub chirurgiczna biopsja płuc jest rzadko potrzebna.18 Postaci troficzne można wykryć za pomocą zmodyfikowanych plam Papanicolaou, Wright-Giemsa lub Gram-Weigert. Torbiele można zabarwić za pomocą srebra metyloaminy Gomori, krezolowego fioletu, niebieskiego O toluidyny lub białego kalcofluorku. Przeciwciała monoklonalne do wykrywania pneumoksensu mają wyższą czułość i swoistość w próbkach indukowanej plwociny niż konwencjonalne plamy barwiące, ale różnica jest znacznie mniejsza w płynie z płukania oskrzelowo-pęcherzykowego.19,20 Zaletą przeciwciał monoklonalnych jest ich zdolność do barwienia obu form troficznych i torbiele, co jest ważne, ponieważ formy troficzne są generalnie bardziej obfite podczas pneumocystycznego zapalenia płuc.
Wykorzystanie reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) do wykrywania kwasów nukleinowych pneumoksenów jest aktywnym obszarem badań
[podobne: dronedaron, dienogest, bifidobacterium ]
[patrz też: uchyłki w esicy, ucisk worka oponowego, udar pnia mózgu rokowania ]