Skuteczność terapii celowanej komórkami B z Rytuksymabem u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów cd

Badacze i pacjenci pozostali zaślepieni przypisanymi lekami do badań. Wszystkie grupy, w tym grupa kontrolna, również otrzymały 17-dniowy cykl leczenia kortykosteroidami. Dotyczyło to wlewów dożylnych 100 mg metyloprednizolonu przed infuzjami rytuksymabu (lub placebo w przypadku rytuksymabu) lub cyklofosfamidem (lub placebo w przypadku cyklofosfamidu), razem z 60 mg doustnie prednizonu podawanego doustnie w dniu 2 i w dniach 4-7 30 mg na dzień w dniach 8 do 14. Wszyscy pacjenci otrzymywali również wapno leukoworyny (kwas folinowy) doustnie jako pojedynczą dawkę 10 mg w dniu 1, w celu przeciwdziałania wszelkim niepożądanym działaniom metotreksatu. W trakcie badania wszystkie metody leczenia reumatoidalnego zapalenia stawów pozostały stabilne.
Aby zapobiec potencjalnemu odśluzowaniu z powodu nudności i wymiotów związanych ze stosowaniem cyklofosfamidu, zaleca się, aby wszystkim pacjentom podawać środek przeciwwymiotny (granisetron, 2 mg doustnie) na godzinę przed wlewami cyklofosfamidu lub placebo w przypadku cyklofosfamidu.
Oceny kliniczne wykonano na początku badania (dzień 1) oraz w 12, 16, 20 i 24 tygodniu, zgodnie z podstawowym zestawem działań w zakresie aktywności choroby według American College of Rheumatology (ACR). Obejmowały one liczbę obrzękniętych stawów (oceniano 66 stawów), liczbę czułych stawów (68 ocenianych stawów), ocenę bólu pacjenta w skali od 0 (brak bólu) do 100 (nieznośny ból), ogólną ocenę choroby pacjenta aktywność w skali od 0 (choroba nieaktywna) do 100 (maksymalna aktywność choroby), lekarz oceniający aktywność choroby, ocenę funkcji fizycznej pacjenta (za pomocą kwestionariusza oceny zdrowotnej8) i ocenę laboratoryjną reagentów ostrej fazy (surowica) Poziom białka C-reaktywnego i szybkość sedymentacji erytrocytów).
Oceny laboratoryjne (w tym pełną morfologię krwi i analizy biochemiczne w surowicy) wykonano podczas badań przesiewowych (trzy tygodnie przed linią podstawową), w dniach 1, 3, 15 i 17 oraz w 4, 8, 12, 16, 20 i 24 tygodniu. Przy wybranych wizytach poziomy limfocytów CD19 + B i limfocytów T CD3 +, CD4 + i CD8 + mierzono za pomocą sortowania komórek aktywowanych fluorescencyjnie, a stężenia immunoglobulin (IgG, IgA i IgM) i poziomy czynnika reumatoidalnego mierzono za pomocą nefelometrii. Gdy rytuksymab jest obecny w osoczu, zakłóca on cytometrię przepływową w ocenie CD20. W związku z tym, aby ocenić poziom komórek B, wymagany jest oddzielny marker. CD19 jest antygenem powierzchniowym i jest obecny na komórkach B i był markerem stosowanym dla komórek B po ekspozycji osocza na rytuksymab. Aby zbadać wpływ selektywnego zubożenia limfocytów B na odporność nabytą, miana przeciwciał przeciwtężcowych oceniano w punkcie wyjściowym oraz w 24. tygodniu. Próbki pobrano na początku badania (przed dawką badanego leku, w dniu 1) oraz w 24. tygodniu w celu analizy ludzkie antychimeryczne przeciwciała przeciwko rytuksymabowi z użyciem enzymatycznego immunosorbującego oznaczania pomostowego (Genentech).
Zdarzenia niepożądane rejestrowano przy każdej wizycie. Poważne zdarzenie niepożądane zdefiniowano jako zdarzenie, które było śmiertelne, zagrażało życiu, wymagało hospitalizacji lub przedłużenia istniejącej hospitalizacji (z wyjątkiem hospitalizacji z powodu zaostrzeń artastycznych lub okołostawowych objawów reumatoidalnego zapalenia stawów), spowodowało trwałą lub znaczną niepełnosprawność lub niezdolność lub wady wrodzone lub wady wrodzone, lub była medycznie znacząca lub wymagała interwencji, aby zapobiec którejkolwiek z wymienionych sytuacji.
Dodatkową obserwację pacjentów, w tym ocenę skuteczności, wartości laboratoryjnych i bezpieczeństwa, prowadzono w regularnych odstępach czasu do 48 tygodni
[patrz też: alprazolam, citalopram, amiodaron ]
[więcej w: utajona niedoczynność tarczycy, wafle ryżowe ig, wodniak jądra u dorosłych ]

Dodaj komentarz