Pneumocystis Zapalenie płuc ad 9

Chociaż ich rekrutacja jest ważna dla usuwania organizmów, komórki te uszkadzają płuca uwalniając utleniacze, białka kationowe i proteazy. TNF-. indukuje także wytwarzanie innych cytokin i chemokin, w tym interleukiny-8 i interferonu gamma, które stymulują rekrutację i aktywację komórek zapalnych podczas pneumocystycznego zapalenia płuc. Ściana komórkowa pneumocystis zawiera obfite beta-glukany, a badania potwierdziły, że wytwarzanie TNF-. przez makrofagi pęcherzykowe odbywa się za pośrednictwem rozpoznawania składników beta-glukanowych z pneumocystis.60 Makrofagi wykazują kilka potencjalnych receptorów dla glukanów, w tym CD11b / Integryna CD18 (CR3), dektyna-1 i receptor toll-podobny 2.97,98 Aktywacja makrofagów przez pneumocystis jest wzmacniana przez białka w gospodarzu, takie jak witronektyna i fibronektyna, które wiążą składniki glukanu w organizmie. Read more „Pneumocystis Zapalenie płuc ad 9”

Trombocytoza

Doceniamy zwięzłe podejście Schafera do trombocytozy (wydanie z 18 marca) 1, ale jesteśmy mniej entuzjastycznie nastawieni do promowania anagrelidu jako terapii pierwszego rzutu u pacjentów z niezbędną nadpłytkowością. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań anagrelidu, które wykazały zmniejszenie wyników zakrzepowych. W jednym przypadku u większości pacjentów wystąpiła poprawa w zakresie trombocytozy, chociaż 20 procent nadal miało powikłania zakrzepowe.2 Zmniejszenie liczby płytek krwi jest celem terapii nadpłytkowości samoistnej tylko dlatego, że jest ona markerem aktywności choroby. Tak więc wybrany środek leczniczy musi być wybierany przede wszystkim ze względu na jego zdolność do zmniejszania powikłań naczyniowych, a nie wyłącznie na jego siłę działania jako czynnika redukującego płytki krwi.
Obecnie hydroksymocznik jest jedynym czynnikiem, dla którego kontrolowane badanie wykazało zmniejszenie powikłań zakrzepowych.3 Obawa Schafera o białaczkę hydroksymocznika jest zrozumiała, chociaż ostatnie badania sugerują, że podniesienie ryzyka w stosunku do wartości wyjściowej pozostaje wyjaśnione4. Read more „Trombocytoza”

Oksaliplatyna, fluorouracyl i leukoworyna jako leczenie uzupełniające w leczeniu raka okrężnicy

Standardowym leczeniem uzupełniającym raka jelita grubego jest fluorouracyl oraz leukoworyna (FL). Oksaliplatyna poprawia skuteczność tej kombinacji u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego. Oceniliśmy skuteczność leczenia FL i oksaliplatyny w pooperacyjnym ustawieniu adjuwantów. Metody
Losowo przydzieliliśmy 2246 pacjentów, którzy przeszli radykalną resekcję na raka okrężnicy w stopniu II lub III, otrzymując FL samodzielnie lub z oksaliplatyną przez sześć miesięcy. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od choroby. Read more „Oksaliplatyna, fluorouracyl i leukoworyna jako leczenie uzupełniające w leczeniu raka okrężnicy”

Bevacizumab plus irinotekan, fluorouracyl i leukoworyna z powodu przerzutowego raka jelita grubego

Bewacizumab, monoklonalne przeciwciało przeciw naczyniowemu czynnikowi wzrostu śródbłonka, wykazał obiecującą przedkliniczną i kliniczną aktywność przeciw przerzutowemu rakowi jelita grubego, szczególnie w połączeniu z chemioterapią. Metody
Spośród 813 pacjentów z wcześniej nieleczonym rakiem jelita grubego z przerzutami losowo przydzielono 402 do otrzymywania irinotekanu, bolusa fluorouracylu i leukoworyny (IFL) plus bewacizumab (5 mg na kilogram masy ciała co dwa tygodnie) i 411 do otrzymania IFL plus placebo. Pierwszorzędowym punktem końcowym było całkowite przeżycie. Drugorzędowymi punktami końcowymi były przeżycie wolne od progresji, współczynnik odpowiedzi, czas trwania odpowiedzi, bezpieczeństwo i jakość życia.
Wyniki
Mediana czasu przeżycia wyniosła 20,3 miesiąca w grupie, której podawano IFL i bewacizumab, w porównaniu z 15,6 miesiąca w grupie, której podawano IFL i placebo, co odpowiada współczynnikowi ryzyka zgonu wynoszącemu 0,66 (p <0,001). Read more „Bevacizumab plus irinotekan, fluorouracyl i leukoworyna z powodu przerzutowego raka jelita grubego”

Pomiar trombiny we krwi krzepnięcia metodą radioimmunologiczną.

Opracowaliśmy test radioimmunologiczny na trombinę ludzką z użyciem króliczej przeciw trombiny IgG przeciwko ludzkiej. Test może mierzyć 2 ng trombiny / ml osocza, 500-krotnie bardziej czułe niż testy krzepnięcia. Ludzka protrombina jest mniej reaktywna w teście niż trombina co najmniej o cztery rzędy wielkości i nie ma zademonstrowanej reaktywności krzyżowej z ludzkim czynnikiem Xa, czynnikiem krzepnięcia strukturalnie najbardziej podobnym do trombiny. Test nie wykrywa trombiny związanej z antrotrombiną III. Korzystając z testu, wykazaliśmy, że osocze od 20 zdrowych osób nie zawiera wykrywalnej trombiny. Read more „Pomiar trombiny we krwi krzepnięcia metodą radioimmunologiczną.”

Zwiększona odpowiedź trójsofosforanu inozytolu na stymulację alfa 1-adrenergiczną w miocytach sercowych narażonych na niedotlenienie.

Niedokrwienie mięśnia sercowego wywołuje zwiększoną odpowiedź na stymulację alfa adrenergiczną i odwracalny wzrost liczby receptorów alfa 1-adrenergicznych. W dorosłych miocytach sercowych, liczba receptorów alfa 1-adrenergicznych wzrasta dwu- do trzykrotnie po 10 minutach niedotlenienia, co stanowi wzrost podobny do obserwowanego podczas niedokrwienia in vivo. Aby określić, czy ten wzrost liczby receptorów alfa 1-adrenergicznych prowadzi do nasilonej syntezy trisfosforanu inozytolu, wewnątrzkomórkowego drugiego przekaźnika dla receptora alfa 1-adrenergicznego, masę trójfosforanu inozytolu oznaczono ilościowo za pomocą nowej procedury opracowanej w naszym laboratorium, która omija problemy związane z używaniem znakowanych prekursorów. Szczyt wzrostu poziomu trójfosforanu inozytolu trzy do czterech razy był mierzony po 30 s stymulacji norepinefryny i wykazywał 50% skuteczne stężenie (EC50) 7,9 x 10 (-8) M. Niedotlenienie powodowało znaczne przesunięcie dawki w lewo. Read more „Zwiększona odpowiedź trójsofosforanu inozytolu na stymulację alfa 1-adrenergiczną w miocytach sercowych narażonych na niedotlenienie.”

Dowód na rolę GTP we wzmacnianiu wywołanego Ca (2+) wydzielania insuliny przez glukozę w nienaruszonych wysepkach szczurzych.

Glukoza inicjuje wydzielanie insuliny poprzez zamykanie kanałów K (+) – ATP, co prowadzi do napływu Ca2 + (E1); wzmaga również wydzielanie indukowane Ca (2+) (E2), gdy kanał K (+) – ATP jest otwarty przy użyciu diazoksydu i dostarczane są stężenia depolaryzujące K +. Aby zbadać rolę nukleotydów purynowych w E2, porównaliśmy wpływ glukozy z monochylobursztynianem paliwa mitochondrialnego. Każdy agonista może indukować E2, któremu towarzyszy znaczny wzrost stosunku ATP, ATP / ADP i GTP / GDP; GTP zwiększyło się znacząco tylko z glukozą. Kwas Mykofenolowy (MPA), inhibitor cytozolowej syntezy GTP, znacząco hamował indukowany glukozą E2 (zarówno w perifuzji, jak i w statycznych inkubacjach) i zmniejszał GTP i stosunek GTP / GDP, ale nie zmieniał stosunku ATP / ADP. Dostarczenie guaniny (ale nie adeniny) odwróciło te zmiany pari passu. Read more „Dowód na rolę GTP we wzmacnianiu wywołanego Ca (2+) wydzielania insuliny przez glukozę w nienaruszonych wysepkach szczurzych.”

Interakcja leku przeciwzakrzepowego – warfaryny i jej metabolitów z albuminą osocza ludzkiego

Interakcje między lekiem przeciwzakrzepowym a warfaryną i jej metabolitami z albuminą osocza ludzkiego badano metodą dializy równowagowej. 20-krotna zmiana siły jonowej buforu (0,017-0,340) nie spowodowała znaczącej zmiany w stałej asocjacji warfaryny. Jednak siła wiązania wzrosła znacząco, gdy pH wzrosło z 6,0 do 9,0, a następnie spadło przy pH 10,0. Metabolity 6-, 7- i 8-hydroksywarfaryny wykazywały 7- do 23-krotne obniżenie siły wiązania przy pH 10,0. Dane te wskazują, że podstawa molekularna oddziaływania jest nieelektrostatyczna i że wprowadzenie polarnych grup hydroksylowych w jądrze kumaryny przez metabolizm zmniejsza jego hydrofobową powierzchnię wiązania. Read more „Interakcja leku przeciwzakrzepowego – warfaryny i jej metabolitów z albuminą osocza ludzkiego”

Działanie rozszerzającego oskrzela wziewnego tlenku azotu u świnek morskich.

Efekty wdychania tlenku azotu (NO) w mechanice dróg oddechowych badano w znieczulonych i wentylowanych mechanicznie świnkach morskich. U zwierząt bez indukowanego skurczu oskrzeli oddychanie 300 ppm NO zmniejszało wyjściową oporność płucną (RL) z 0,128 +/- 0,004 (średnia +/- SE) do 0,125 +/- 0,002 cmH2O / ml.s (P mniej niż 0,05). Gdy dożylny wlew metacholiny (3,5-12 mikrogramów / kg.min) został użyty do zwiększenia RL z 0,143 +/- 0,008 do 0,474 +/- 0,041 cmH2O / ml.s (P mniej niż 0,05), inhalacja 5-300 ppm Mieszaniny gazów zawierające NO powodowały zależne od dawki, szybkie, spójne i odwracalne zmniejszenie RL i zwiększenie dynamicznej podatności płuc. Początek rozszerzania oskrzeli był szybki, zaczynając w ciągu 30 s od rozpoczęcia inhalacji. Wymagane było wziewne stężenie NO wynoszące 15,0 +/- 2,1 ppm w celu zmniejszenia RL o 50% wywołanego skurczu oskrzeli. Read more „Działanie rozszerzającego oskrzela wziewnego tlenku azotu u świnek morskich.”

Elastaza neutrofilowa rozszczepia C3bi na opsonizowanej pseudomonas, a także CR1 na neutrofilach, aby utworzyć funkcjonalnie ważne niedopasowanie receptora opsoniny.

Elastaza neutrofilowa jest uważana za czynnik, który upośledza lokalną obronę gospodarza w przewlekłej infekcji płuc Pseudomonas aeruginosa (Pa) w mukowiscydozie (CF). Niedawno wykazaliśmy, że enzym ten rozszczepia receptor C3b, CR1, z neutrofili (PMN) w płucach pacjentów zakażonych CF. Receptor C3bi na tych komórkach, CR3, jest oporny na elastazę. Pokazujemy teraz, że oczyszczona elastaza neutrofilowa znacząco uszkadza interakcje PMN-Pa za pośrednictwem dopełniacza, w tym fagocytozę opsonizowanego Pa, pobudzenie przez opsonizację Pa wytwarzania nadtlenku PMN i zabijanie opsonizowanego Pa przez PMN. Gdy PMN i opsonizowany Pa traktowano oddzielnie elastazą, zaobserwowano addytywne poziomy hamowania w każdym z powyższych testów. Read more „Elastaza neutrofilowa rozszczepia C3bi na opsonizowanej pseudomonas, a także CR1 na neutrofilach, aby utworzyć funkcjonalnie ważne niedopasowanie receptora opsoniny.”