Pneumocystis Zapalenie płuc ad 9

Chociaż ich rekrutacja jest ważna dla usuwania organizmów, komórki te uszkadzają płuca uwalniając utleniacze, białka kationowe i proteazy. TNF-. indukuje także wytwarzanie innych cytokin i chemokin, w tym interleukiny-8 i interferonu gamma, które stymulują rekrutację i aktywację komórek zapalnych podczas pneumocystycznego zapalenia płuc. Ściana komórkowa pneumocystis zawiera obfite beta-glukany, a badania potwierdziły, że wytwarzanie TNF-. przez makrofagi pęcherzykowe odbywa się za pośrednictwem rozpoznawania składników beta-glukanowych z pneumocystis.60 Makrofagi wykazują kilka potencjalnych receptorów dla glukanów, w tym CD11b / Integryna CD18 (CR3), dektyna-1 i receptor toll-podobny 2.97,98 Aktywacja makrofagów przez pneumocystis jest wzmacniana przez białka w gospodarzu, takie jak witronektyna i fibronektyna, które wiążą składniki glukanu w organizmie. Read more „Pneumocystis Zapalenie płuc ad 9”

Trombocytoza

Doceniamy zwięzłe podejście Schafera do trombocytozy (wydanie z 18 marca) 1, ale jesteśmy mniej entuzjastycznie nastawieni do promowania anagrelidu jako terapii pierwszego rzutu u pacjentów z niezbędną nadpłytkowością. Nie przeprowadzono kontrolowanych badań anagrelidu, które wykazały zmniejszenie wyników zakrzepowych. W jednym przypadku u większości pacjentów wystąpiła poprawa w zakresie trombocytozy, chociaż 20 procent nadal miało powikłania zakrzepowe.2 Zmniejszenie liczby płytek krwi jest celem terapii nadpłytkowości samoistnej tylko dlatego, że jest ona markerem aktywności choroby. Tak więc wybrany środek leczniczy musi być wybierany przede wszystkim ze względu na jego zdolność do zmniejszania powikłań naczyniowych, a nie wyłącznie na jego siłę działania jako czynnika redukującego płytki krwi.
Obecnie hydroksymocznik jest jedynym czynnikiem, dla którego kontrolowane badanie wykazało zmniejszenie powikłań zakrzepowych.3 Obawa Schafera o białaczkę hydroksymocznika jest zrozumiała, chociaż ostatnie badania sugerują, że podniesienie ryzyka w stosunku do wartości wyjściowej pozostaje wyjaśnione4. Read more „Trombocytoza”

Oksaliplatyna, fluorouracyl i leukoworyna jako leczenie uzupełniające w leczeniu raka okrężnicy

Standardowym leczeniem uzupełniającym raka jelita grubego jest fluorouracyl oraz leukoworyna (FL). Oksaliplatyna poprawia skuteczność tej kombinacji u pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego. Oceniliśmy skuteczność leczenia FL i oksaliplatyny w pooperacyjnym ustawieniu adjuwantów. Metody
Losowo przydzieliliśmy 2246 pacjentów, którzy przeszli radykalną resekcję na raka okrężnicy w stopniu II lub III, otrzymując FL samodzielnie lub z oksaliplatyną przez sześć miesięcy. Pierwszorzędowym punktem końcowym było przeżycie wolne od choroby. Read more „Oksaliplatyna, fluorouracyl i leukoworyna jako leczenie uzupełniające w leczeniu raka okrężnicy”

Działanie rozszerzającego oskrzela wziewnego tlenku azotu u świnek morskich.

Efekty wdychania tlenku azotu (NO) w mechanice dróg oddechowych badano w znieczulonych i wentylowanych mechanicznie świnkach morskich. U zwierząt bez indukowanego skurczu oskrzeli oddychanie 300 ppm NO zmniejszało wyjściową oporność płucną (RL) z 0,128 +/- 0,004 (średnia +/- SE) do 0,125 +/- 0,002 cmH2O / ml.s (P mniej niż 0,05). Gdy dożylny wlew metacholiny (3,5-12 mikrogramów / kg.min) został użyty do zwiększenia RL z 0,143 +/- 0,008 do 0,474 +/- 0,041 cmH2O / ml.s (P mniej niż 0,05), inhalacja 5-300 ppm Mieszaniny gazów zawierające NO powodowały zależne od dawki, szybkie, spójne i odwracalne zmniejszenie RL i zwiększenie dynamicznej podatności płuc. Początek rozszerzania oskrzeli był szybki, zaczynając w ciągu 30 s od rozpoczęcia inhalacji. Wymagane było wziewne stężenie NO wynoszące 15,0 +/- 2,1 ppm w celu zmniejszenia RL o 50% wywołanego skurczu oskrzeli. Read more „Działanie rozszerzającego oskrzela wziewnego tlenku azotu u świnek morskich.”

Elastaza neutrofilowa rozszczepia C3bi na opsonizowanej pseudomonas, a także CR1 na neutrofilach, aby utworzyć funkcjonalnie ważne niedopasowanie receptora opsoniny.

Elastaza neutrofilowa jest uważana za czynnik, który upośledza lokalną obronę gospodarza w przewlekłej infekcji płuc Pseudomonas aeruginosa (Pa) w mukowiscydozie (CF). Niedawno wykazaliśmy, że enzym ten rozszczepia receptor C3b, CR1, z neutrofili (PMN) w płucach pacjentów zakażonych CF. Receptor C3bi na tych komórkach, CR3, jest oporny na elastazę. Pokazujemy teraz, że oczyszczona elastaza neutrofilowa znacząco uszkadza interakcje PMN-Pa za pośrednictwem dopełniacza, w tym fagocytozę opsonizowanego Pa, pobudzenie przez opsonizację Pa wytwarzania nadtlenku PMN i zabijanie opsonizowanego Pa przez PMN. Gdy PMN i opsonizowany Pa traktowano oddzielnie elastazą, zaobserwowano addytywne poziomy hamowania w każdym z powyższych testów. Read more „Elastaza neutrofilowa rozszczepia C3bi na opsonizowanej pseudomonas, a także CR1 na neutrofilach, aby utworzyć funkcjonalnie ważne niedopasowanie receptora opsoniny.”

Tlenek azotu, czynnik relaksacji komórek śródbłonka, hamuje wytwarzanie anionów ponadtlenkowych neutrofili poprzez bezpośrednie działanie na oksydazę NADPH.

Tlenek azotu wywołuje rozszerzenie naczyń krwionośnych i hamuje agregację płytek krwi. Zbadaliśmy wpływ tlenku azotu na wytwarzanie anionów ponadtlenkowych za pomocą trzech źródeł: aktywowanych nienaruszonych krwinek białych obojętnochłonnych, oksydazy ksantynowej / hipoksantyny i oksydazy NADPH. Tlenek azotu istotnie hamował wytwarzanie anionu ponadtlenkowego przez neutrofile wystawione na działanie FMLP (10 (-7) M) lub PMA (150 ng / ml) (IC50 = 30 microM). Aby ustalić, czy wpływ tlenku azotu na wybuch oddechowy był spowodowany zwykłym wychwytywaniem O2 +, przeprowadzono badania kinetyczne porównujące wpływ na neutrofile i wolny od komórek system oksydazy ksantynowej. Tlenek azotu zahamował O2 + wytwarzany przez oksydazę ksantynową tylko wtedy, gdy był dodawany jednocześnie z substratem, zgodnie z krótkim okresem półtrwania NO w natlenionym roztworze. Read more „Tlenek azotu, czynnik relaksacji komórek śródbłonka, hamuje wytwarzanie anionów ponadtlenkowych neutrofili poprzez bezpośrednie działanie na oksydazę NADPH.”

Zwiększona aktywność wolnego enzymu wytwarzającego wolne rodniki oksydazy ksantynowej w niedotlenionej wątrobie szczura. Regulacja i znaczenie patofizjologiczne.

Zostało szeroko zaproponowane, że konwersja dehydrogenazy ksantynowej (XDH) do formy wytwarzającej wolne rodniki, oksydazy ksantynowej (XOD), stanowi uszkodzenie niedokrwienno-reperfuzyjne, chociaż związek tej konwersji z niedotlenieniem i jego kontrolą fizjologiczną nie został zdefiniowany. W tym badaniu opisano przebieg czasowy i kontrolę tej enzymatycznej interkonwersji. W funkcjonalnie nienaruszonym, wyizolowanym modelu perfuzji wątroby szczura, średnia aktywność XOD wzrosła w funkcji czasu trwania (25 do 45% w ciągu 3 godzin) i stopnia (r = 0,97) niedotlenienia. Proces ten znacznie przyspieszył w niedokrwiennej wątrobie przez nocny post (45 vs. 30% po 2 godzinach) i przez narzucenie krótkiego okresu in vitro niedokrwienia (zatrzymanie krążeniowo-płucne 72%). Read more „Zwiększona aktywność wolnego enzymu wytwarzającego wolne rodniki oksydazy ksantynowej w niedotlenionej wątrobie szczura. Regulacja i znaczenie patofizjologiczne.”

Tubuloglomerular Feedback Nieliniowa relacja między GLOMERULARNYM CIŚNIENIEM HYDROSTATYCZNYM A PĘTLĄ WENTYLATORA

Niniejsze doświadczenia przeprowadzono w celu ilościowego określenia wpływu zmian w dystalnym dostarczaniu rurkowego sodu na dynamikę przepływu kłębuszkowego zarówno poniżej, jak i powyżej normalnego zakresu fizjologicznego. Krzepkowe ciśnienie kapilarne uzyskane z rurowego ciśnienia zatrzymania przepływu oceniano, podczas gdy pętla Henle tego samego nefronu była perfundowana przy różnych szybkościach przepływu. Podczas perfuzji Ringera nie zaobserwowano zmiany ciśnienia kapilarnego kłębuszkowego, gdy przepływ zwiększono z 0 do 13 nl / min. Dalszy wzrost przepływu do 27 nl / min był związany ze zmniejszeniem kłębkowego ciśnienia hydrostatycznego o średnio 7,0 ą 4,4 cm H2O (SD SD). Podczas perfuzji z szybkością 43 nl / min ciśnienie kłębuszkowe zmniejszyło się średnio o 10,5 . Read more „Tubuloglomerular Feedback Nieliniowa relacja między GLOMERULARNYM CIŚNIENIEM HYDROSTATYCZNYM A PĘTLĄ WENTYLATORA”

Aspekty rozwojowe odpowiedzi przysadki-nadnercza na stres krwotoczny u płodów jagniąt w macicy

Stężenie ACTH w osoczu i kortykosteroidów mierzono za pomocą testu radioimmunologicznego na chronicznie cewnikowanych płodach 32 ciężarnych owiec. Poziomy ACTH w osoczu płodowym 38. 5 pg / ml (oznacza. SEM) były nieznacznie (P <0,05) niższe niż matczyne poziomy 54. 4 pg / ml. Read more „Aspekty rozwojowe odpowiedzi przysadki-nadnercza na stres krwotoczny u płodów jagniąt w macicy”

Zwiększona odpowiedź trójsofosforanu inozytolu na stymulację alfa 1-adrenergiczną w miocytach sercowych narażonych na niedotlenienie.

Niedokrwienie mięśnia sercowego wywołuje zwiększoną odpowiedź na stymulację alfa adrenergiczną i odwracalny wzrost liczby receptorów alfa 1-adrenergicznych. W dorosłych miocytach sercowych, liczba receptorów alfa 1-adrenergicznych wzrasta dwu- do trzykrotnie po 10 minutach niedotlenienia, co stanowi wzrost podobny do obserwowanego podczas niedokrwienia in vivo. Aby określić, czy ten wzrost liczby receptorów alfa 1-adrenergicznych prowadzi do nasilonej syntezy trisfosforanu inozytolu, wewnątrzkomórkowego drugiego przekaźnika dla receptora alfa 1-adrenergicznego, masę trójfosforanu inozytolu oznaczono ilościowo za pomocą nowej procedury opracowanej w naszym laboratorium, która omija problemy związane z używaniem znakowanych prekursorów. Szczyt wzrostu poziomu trójfosforanu inozytolu trzy do czterech razy był mierzony po 30 s stymulacji norepinefryny i wykazywał 50% skuteczne stężenie (EC50) 7,9 x 10 (-8) M. Niedotlenienie powodowało znaczne przesunięcie dawki w lewo. Read more „Zwiększona odpowiedź trójsofosforanu inozytolu na stymulację alfa 1-adrenergiczną w miocytach sercowych narażonych na niedotlenienie.”